فاجعه بزرگ که بار دیگر در معادن زغال سنگ ایران تکرار میشود.

مرگ 11 کارگر معدن زغال سنگ " باب نیرو" خشم وسیع و سوزنده  در افکار عمومی جهان و مخصوصا کارگران معادن در سرتاسر جهان بر خواهد افروخت.

       دیروز  ( سه شنبه 22 شهریور ماه 1386 ) در حدود ساعت 4 بعد از ظهر ، تونل اصلی و ورودی به معدن "افق 2" بعلت به کار نگرفتن قابهای و صفحات حفاظتی در مقابل ریزش و نداشتن کانالهای تعبیه شده  برای استخراج گاز متان در تونل های استخراج زغال سنگ  و نداشتن  راهروهای ایمنی برای خروج (بای پاس) و از کار انداختن دستگاه های تهویه برای خروج گاز،  باعث مرگ 11 کارگر در معدن باب نیرو شده است. جسد  سوخته 9 کارگر از تونل ویران شده بیرون آورده  و هنوز جسد دو کارگر دیگر در تونل بعلت نبودن وسایل و ابزار لازم امدادی بیرون آورده نشده است . ولی بنا بر تجربه بدست آمده،  اینگونه  سوانح بوقوع پیوسته حاصل از سهل انگاری  نیست و همیشه عمدی می باشد . خبر گزاری های رژیم جمهوری اسلامی ابتدا تعداد حقیقی قربانیان حادثه را بسیار کم  درج  کرده  و بعد از گذشت روزها و حتی ماه عاقبت ابعاد  فاجعه بسیار بزرگ و گسترده تر هویدا میشود و  از طریق خود کارگران و خانواده های قربانیان به افکار عمومی سرایت می نماید. 

     "عباس کار بخش" مزدور خانه کارگر کرمان کوشش می کند ابعاد این فاجعه را کوچک نشان دهد. بنا بر گفته او:  که در معدن باب نیرو  در مدت 20 روز تا کنون 2 انفجار رخ داده است . پس این سئوال مطرح میگردد که  چرا پس  از انفجار اول هیچگونه تدابیر حفاظتی به کارگرفته نشده ؟ چرا می بایستی بنا برگفته او 250 کارگر در سه  شیفت کار کرده که دو شیفت جزو ساعات کار رسمی نبوده و اضافه کاری بوده است. آگاهی به  اتفاق چنین حادثه ای همیشه و اینبار قابل پیش بینی بوده و می باشد. ولی بی تفاوتی خود فروختگان به منافع کارگران،  حادثه ساز چنین حوادث می باشد. این حادثه تنها  در شهر کرمان و یک استان بوقوع نمی پیوندد ، بلکه در تمام کارخانه ها، معادن، کارگاه های کوچک و بزرگ و مخصوصا در مجموعه های بزرگ صنعتی ایران اتفاق می افتد و به صورت همیشگی تکرار می شود. ولی  تمام سوانح  عمدی همیشه از  سیاست ضد کارگری است و در نهاد رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی و در خصلت خون آشامی و زالو صفتی سرمایه دار است که تشنه ارزش اضافه بیشتر و بازهم بیشتر است .

     کارگران نیاز به اتحاد و تشکیلات دارند. اتحادیه ای که جیره خوار سرمایه دار و دولت ضد کارگری نباشد. اتحادیه کارگری که رهبران آنان از خود کارگران و خدمت کردن به کارگران مشغول و از جان خود دریغ نکنند . تا زمانیکه رژیم سرمایه داری حاکم است ، وقوع چنین حوادثی امکان پذیر و تعداد قربانیان کارگر زیاد خواهد بود و هیچ کسی نمی توان در رژیم سرمایه داری و ضد کارگری جمهوری اسلامی یافت که مسئولیت این جنایات را قبول نماید و حتی یک سرمایه دار به خاطر جنایت محکوم و به پشت میله های زندان به فرستد. زیرا رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی حیات و بقای خود را در استثمار کارگران نهفته است . چهره خوب سازان جمهوری اسلامی در کارایی فریب دادن  کارگران توسط خانه های کارگر و انجمن اسلامی کار است.  تنها در سوسیالیسم است که کوشش می شود که امنیت کامل در مقابل وقوع چنین حوادثی ایجاد شود. زیرا کارگران خود رئیس مردان و زنان در کار هدایت کشور سوسیالیستی می باشند.  

     گروه خبری "ایرانی ما"  خود را شریک غم خانواده های قربانیان حادثه  دانسته و می داند که 11 خانواده کارگری از نان شب محروم گشته اند. علاوه بر آن در سوگ همسران ، برادران  و  پسران خودشان نشسته اند و هیچگونه دلگرمی و امیدی نمی توانند به دزدان غارتگر صاحبان شرکت دلتا هزار و  نماینده  مزدور خانه کارگر "عباس کاربخش" داشته باشند. امید آنان به همبستگی کارگران معدن و همبستگی کارگران ایران و جهان با آنان است . برگزاری تظاهرات و اعتراضات گسترده با کینه و نفرت به سرمایه دار و رژیم آن  می تواند از حقوق کارگران و خانواده های آنان دفاع نماید. باید این  داغ  سوزان را به یک نیروی عظیم برای گرفتن انتقام طبقاتی تبدیل نماییم و با سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی می توانیم با برپایی سوسیالیسم  به پایان رنج   و تعب پایان داد.     

      در کشوری حتی حداقل وجود قانون حفاظتی از منافع کارگران وجود ندارد و چه بسا اگر هم وجود داشته باشد، اجرا نمی شود.، در کشوری که کارگران و خانواده های آنان از هر بیمه ای محروم اند و حتی بیمه ای در مقابل حوادث ندارند. در کشوری وسایل امینی کاری در محیط  کارموجود نیست و سرمایه دار کارگر را  به عنوان برده برای کار پروژه ای، موقتی و فصلی در مالکیت خود دارد، چگونه کارگر می تواند جان خود را حفظ کند؟ حفظ جان کارگر در بدست آوردن آگاهی طبقاتی و در تشکل سازمان خود که حزب خود است . در ستاد رهبری طبقه خود است . تنها این تشکیلات منضبط است که  سرنگونی رژیم جمهوری اسلامی با همت و نیروی کارگران  انجام می گیرد  و با برپایی سوسیالیسم است که  خانواده های کارگری خوشبخت خواهند بود.

                                                                                                                                                                           چهار شنبه 23 شهریور گروه خبری "ایرانی ما"