خبر از دست دادن جان شیر حسین ، کارگر شریف افغانی باعث تاسف  سخت ما  کشت

یک دکتر مسلم، دو مسیحی ، سه یهود           بودند   بر توانگری   گرم سجود،
و آن لحظه  دو کارگر  در آن کوچه  به رنج         مردند و ز دردشان کس آگاه نبود

شغل کارگری درکشورهای سرمایه داری  مشکل است. زندگی کارگران با حقوق کم و ناچیز پاسخگوی نیاز خانواده  و خود کارگر نیست. همیشه محتاج و آواره است. از کارخانه به کارخانه ای ، از کارگاه به کارگاه دیگر، از شهری به شهر دیگر و یا راه را برای مهاجرت برگزیده و کشورها وحتی قاره ها را می پیماید تا شاید بتواند آینده ای را برای خود و خانواده اش تضمین کند. چه در کشورهای عقب نگهداشته شده و چه در کشورهای سرمایه داری رشد یافته ، یک قانون از طرف سرمایه دار تصویب و اجرا میگرد و همان قانون استثمار است. مزد برای گرسنگی کشیدن، ساعت کار بالا و کار سخت و خطرناک.

از این میان ، ــ  کارگران مهاجر تحت فشار تبعیض نژادی و عدم داشتن حقوق برابر شهروندی ، بیشتر از کارگران بومی استثمار و کارهای خطرناک و سختری را انجام می دهند.

در کشورما شرایط  کار کارگران اسفناک و غیر قابل تحمل است. سرمایه داران اسلامی با قوانین سرمایه و در پناه قرآن و فریب مذهبی بیشتر استثمار و راحتر صدای اعتراض کارگران را خفه می نمایند. 27 سال حاکمیت نکبت بار رژیم سرمایه داری جمهوری اسلامی ،  بینوایی،گرسنگی،  بی مسکنی و  آوارگی  طبقه کارگر است. هرروز کارخانه و کارگاه های ایران خالی از کارگر شده و درآن بسته  و دیگرتولید نمی شود و حقوق کارگران را نمی پردازند. با اخراج گارگر از کارخانه ، امکان پیداکردن کار موجود نیست. بیکاری بیماری علاج ناپذیر و بهتر بگوئیم ایجاد گردیده از طرف دولت جمهوری اسلامی برای پائین آوردن دستمزد کارگران می باشد.

در جمهوری اسلامی کارگر از حق دفاع از حقوق صنفی خود محروم و نمایندگان مزدور و منتصب شده دولت سرمایه دار، کارگران را زیر کنترل داشته ، تا فریاد اعتراضی  آنها به خاطر:  اخراج ،  نپرداختن حقوق  گرسنگی و  نداشتن قرارداد برای کار، نداشتن  بیمه درمانی و بازنشستگی ،ندادن مرخصی برای استراحت،   به گوش کارگران دیگر و مردم نه رسد.

در نظام جمهوری اسلامی مانند تمام کشورهای دیگر راسیسم و جداکردن کارگران و شکاف میان آنان سلاحی است در دست سرمایه دار و فرهنگ آنرا توسط 9 دولت رژیم سرمایه دار جمهوری اسلامی رشد و تبلیغ می گردد. در این باره ما کمونیستهای انقلابی  باید بیشتر به زندگی کارگران مهاجر افغانی که در ایران جان کننده و برای دزدان نبروی کار بیشتر استثمار شده و جانشان در خطر است  توجه کرد، زیرا یک همبستگی فرامرزی میان کارگران ایرانی و افغانی به شدت لازم است  و رفیق کارگر افغانی هم پیکر و هم مبارز کارگر ایرانی است. زیرا هر دو استثمار می شوند. در دوران خاتمی استثمارکارگران افغانی شدت بسیار و همزمان نفرت راسیستی تبلیغ شده از زبان دولت و مطبوعات هوادار او گوش را کر کرده بود و امروز هم با همان شدت تبلیغات ضد مهاجرین افغانی  را انجام می دهند. مشکلات اجتماعی شامل بیکاری، فروش مواد مخدر ، آدمکشی ،سرقت و غیره را به کارگران  افغانی نسبت داه و بارها کارگران  مهاجر را از ایران اخراج کرده اند.

هرچند یکبار شاهد حوادث اسفناک حاصل از نداشتن ایمن در مقابل ، نقص عضو، آتش سوزی، خفگی و سقوط  می باشیم و کارفرما و سرمایه دارش هرگز علاقه ای به سلامتی کارگران نداشته  و  لباس و وسایل لازم را برای حفظ جان او نمی دهد. سرمایه دار به فکر سود حداکثز، صرفه جویی از پوشاک ، سایل و ابزار ها می باشد.

دیروز عصر روز یکشنبه 30 مهرماه خبرمرگ یک کارگر افغانی برای ما فرستاده شد و با عث رنج و تاثر ما گشت. شیر حسین ، این جوان افغانی در روی یک داربست نااستوار در مقابل نمای ساختمان در جاجرود در حال کار ساختمانی بوده ، که  باعث سقوط او شده و جان خود را از دست می دهد. در حومه شرقی تهران کار ساختن و فروختن در دست مافیای به ساز به فروش  است. 10 ها کوشک و مناطق مسکونی در حال ساختمان می باشد. هیچکدام از صاحبان " شرکت ساختمانی " دارای یک استداندارد حفاظتی نیستند و وزارت کار سازمان برده فروشی ، حامی باندهای ساختمانی می باشد. در ایران قوانین حفاظت از جان و سلامتی کارگر ابتدایی می باشد  و علاوه برآن  آنچه را تصویب نموده اند ، مورد اجرا قرار نمی گیرد.

ما همدری خودرا با کارگران افغانی اعلام می نمائیم و خود را شریک درد خانواده شیرحسین می دانیم. آری او نان آور یک خانواده افغانی در سرزمین جنگ دیده و ویران شده بدست امپریالیست آمریکا بوده و حال مادر و خواهران او در غمش نشسته اند.