نهضت مقاومت ملتها بر ضد امپریالیسم و صهیونیسم، یا جنگ کشیش ها و خاخام ها از یک سو و آخوندها از سوی دگر؟-حزب کار ایران (توفان)

 بطور عمده در برخورد به تجاوز امپریالیسم و صهیونیسم به کشور مستقل لبنان دونوع تحلیل پدید آمد که غیر قابل انتظار نبود. سایر تحلیلها در میان این دو تحلیل اصلی اطراق کرده بودند و سایه روشنهای گوناگونی داشتند. یک تحلیل ارتجاعی و صهیونیستی بود که می گفت تجاوز به لبنان نزاع دو قطب تروریسم جهانی است و سرنوشت آن کشورها و مردم میلیونی این ممالک به سایر مردم جهان و بویژه “کمونیستهای انقلابی“ ربطی ندارد.تحلیل دیگر بر این بود که کشور مستقل لبنان از جانب صهیونیستها و امپریالیستها در چهارچوب استراتژی نفوذ و توسعه طلبی امپریالیسم آمریکا و سیاست استقرار نظم نوین جهانی صورت گرفته است و ترور حریری در لبنان بدست عمال موساد و سیا نخستین گام برای تکمیل این دسیسه بوده است و لذا نمی توان مسئله تجاوز بربرمنشانه اسرائیل را به لبنان و سرکوب نهضت فلسطین را بطور انتزاعی و جداگانه از این روند جهانی بررسی کرد. بررسی علمی تنها می تواند در این متن حرکت عمومی صورت گیرد.
اساس تحلیل نخست، مبتنی بر تئوری سراپا ارتجاعی و صهیونیستی منصور حکمت است که اسرائیل را یک کشور دموکراتیک و متمدن جلوه می دهد و اگر در اثر مبارزه بی امان حزب ما ناچار شده اند برای فریب مریدانشان لفظ تروریسم را در مورد قطب مقابل “اسلام سیاسی“ بکار ببرند یک لحظه نباید کسی را غافل کند که “بی طرفی“ آنها در جنگ میان غولهای تا بدندان مسلح امپریالیسم آمریکا و صهیونیسم وبه همدستی امپریالیسم اروپا از یک طرف و سرزمین کوچک لبنان از جانب دیگر حمایت آشکار از طرف قویتر است. وقتی آنها برای عوامفریبی و جلب نظر توسط دلقکهای خویش فریاد می زنند که بگذار طرفین همدیگر را بکشند، در واقع در نعره های خویش صادق نیستند و بزدلانه این نعره ها را می زنند تا اصل مسئله را کتمان کنند. زیرا که حرف اصلی آنها این است که بگذار طرف “قویتر“ طرف “ضعیفتر“ را نابود کند و از آنها کشتار به عمل آورد و نباید مزاحم طرف “قویتر“ شد. آنها در چهارچوب سیاستهای تعیین شده صهیونیستها در عرصه جنگ روانی عمل می کنند که تلاش داشتند جنبش مقاومت را در جهان با سانسور اخبار و صحنه سازیهای تروریستی بی پایه و جلو انداختن عمال منصور حکمت و مشابهان جهانی آنها و سازماندهی فضائی که بتوان مدعی شد “باید مخالف هر دو طرف جنگ بود“، “هر دو طرف ارتجاعی و تروریست هستند“ زمینه جنگ روانی برای ادامه آدمکشی را فراهم آورند. مگر کشتارهای وحشتناکی که در آفریقا در اثر دسیسه امپریالیستها با یاری مرتجعین محلی صورت می گیرد طرف انقلابی دارد؟ ولی کمونیستها موظفند به ریشه دلایل این کشتارها اشاره کرده نقش تاریخی استعمار در این ممالک و امپریالیسم را برملا و برجسته نموده و با کار روشنگری خویش مادر این عیوب را نشان دهند و ثابت کنند که سرمنشاء همه این اعمال ضد انسانی و بربرمنشانه استعمار و امپریالیسم است. برای تشکل اسرائیلی “حزب کمونیست کارگری ایران“ سرمنشاء همه بدبختی ها گویا “اسلام سیاسی“ است. قوم کشی در آفریقا میراث روشن استعمار است و باید آنرا به مردم نشان داد. کمونیستها فاشیست و بی وجدان نیستند. انسانیت از بطن کمونیسم می بارد. هرگز کمونیستها نمی توانند و نباید از قتل عامها حمایت کنند. ما از هم اکنون به صراحت بیان می کنیم که در فردای پیروزی محتوم نهضت مقاومت انقلابی مردم عراق علیه متجاوزین امپریالیسم، صهیونیسم و ناسیونال شونیسم رهبری تجزیه طلب و خرابکار کُرد، با هرگونه انتقامجوئی و قتل عامی در کردستان عراق مخالفیم. ما خواهان محاکمه علنی خائنین به مردم عراق هستیم و بر آن پای می فشاریم ولی هرگز وجود یک رهبری منحرف و خائن و همدست امپریالیسم را به گردن مردم کردستان که خود سالهاست قربانیان این قبیل رژیم هایند نمی گذاریم و با هرگونه قتل عام توده عظیم مردم کردستان پیگیرانه مبارزه خواهیم کرد. چنین سیاست آدمخوارانه ای فاقد آینده بوده و هرگز قدمی در راه دوستی خلقها و ایجاد زمینه برای رشد و تکامل مبارزه طبقاتی بر نمی دارد. انتقامجوئی یک ارزش پرولتری نیست از کوته بینی خرده بورژوائی ناشی می شود. هیچ جامعه ای را نمی شود با آدمکشی “درمان“ کرد و “پاک“ نمود.
سیاست بی طرفی منفعل تائید تداوم وضع کنونی است. یعنی صهیونیستها حق دارند شهرهای لبنان را با خاک توسط نیروی هوائی مجهز خود یکسان کنند و لبنانی ها نیز از آنجا که هواپیما ندارند باید گورهای دسته جمعی خویش را آماده گردانند و یا در زیر آوار جان دهند. منطق “به من چه ولش کن“ و یا “نه قم خوبه نه کاشون لعنت به هر دوتاشون“ طرفگیری برای طرف قویتر و بازی دادن مردم در چهارچوب نظم تحمیلی تبلیغاتی صهیونیستهاست.
حزب ما بارها ماهیت ارتجاعی جریان مشکوک “حزب کمونیست کارگری ایران“ و تئوریهای ارتجاعی منصور حکمت را برملا کرده است ولی در اینجا در عین حال می پردازیم به ریشه انحرافات پاره دیگری که مسحور شارلاتانیسم حکمتیسم شده اند به رنگ جماعت در آمده اند. چنین جریانها و یا افراد گمراهی طبیعتا شایستگی رهبری مبارزه مردم ایران را ندارند. با سرگشته گیِ پذیرش راه کمترین مقاومت نمی توان رهبر شد .

تساوی حقوق ملل و امر بزرگ استقلال ملی
خواست تساوی حقوق ملل یک خواست سراپا بورژوائی است. نفس این خواست نشان می دهد که ملتها در گذشته دارای این حقوق نبوده اند و در حال حاضر نیز خطر تجاوز به این حقشان منتفی نیست. پس باید همواره بیدار و هشیار بود و از این حق بورژوائی که در شرایط کنونیِ جهانِ زیر سلطه امپریالیسم به نفع نیروهای مترقی و انقلابی و پرولتری است به دفاع برخاست. دفاع از این حق فعلیت خویش را هرگز از دست نداده است. همه ملل جهان دارای حقوق مساوی هستند. این یک دستآورد بشری است که برای تحقق آن میلیونها نفر تا کنون جان خود را از دست داده اند. استعمارگران با این تحلیل موافق نبودند و بر این نظر بودند که نژاد یک بلژیکی از یک کنگوئی ، نژاد یک ایتالیائی از یک فرد آلبانیائی و یا لیبیائی، نژاد یک فرانسوی و انگلیسی از نژاد اعراب و مردمان افریقائی و یا هندی و چینی برتر است و اروپای “متمدن“ در مقابل آسیا و آفریقا و آمریکای لاتین “وحشی“ از حقوق بیشتری برخوردار است. آنها با خط کش آفریقا را میان خویش تقسیم می کردند و ممالک جهان را به زیر سلطه خویش آورده و مردمان بومی آنها را قتل عام می نمودند. این کار یا با سلاح گرم و یا با توزیع میکروب انجام می گرفت. بر عکس مسئله استقلال ملتها در شرایط جهانی شدن سرمایه و سیاست عملیات بازدارنده امپریالیستها در فلسطین، یوگسلاوی، افغانستان، عراق، لبنان و... نقش بسیار مهمی به حفظ امر استقلال سیاسی داده و در ممالکی که مورد هجوم و اشغال قرار گرفته اند امر استقلال و تمامیت ارضی این ممالک را به عامل بزرگ بسیج توده ای و عامل قطعی مبارزه بدل کرده و حفظ آنرا در راس مبارزه ملی و طبقاتی قرار می دهد. کمونیستها باید تلاش کنند برای ممانعت از انحراف مبارزه ملی رهبری مبارزه ملی را خود به کف آورند. حزب ما در نخستین گزارش سیاسی کنگره موسس خود به این تحول دیالکتیکی که هجوم افسار گسیخته سرمایه جهانی تحت عنوان جهانی شدن سرمایه و نظم نوین جهانی منجر به مقاومت ملل شده و جنگ انقلابی ملی را در دستور روز نیروهای انقلابی قرار داده است، اشاره می کند. حال ما با پیشگوئی “حزب کار ایران(توفان)“ که جهت سیر تحولات را بدرستی ارزیابی کرده بود روبرو هستیم.
این کمونیستها بودند که پس از جنگ جهانی اول از حق ملتها در تعیین سرنوشت خویش به دفاع برخاستند. نطقهای رفیق مولوتف در مراجع جهانی مملو از حمایت از این حق و افشاء سیاستهای استعماری و نژادی امپریالیستی است. سالها مبارزه ملتها در قالب دول خویش به طول انجامیده است تا در جامعه ملل و سپس سازمان ملل متحد حقوق دول عضو آن برسمیت شناخته شود و منشور ملل به امضاء همه اعضاء جامعه جهانی برسد و مورد احترام قرار گیرد. حمایت از حقوق ملل صحه بر این واقعیت است که ملتهای جهان صرفنظر از نژاد، مذهب، بزرگی و کوچکی، شرایط جغرافیای، ترکیب قومی، زبان و رنگ پوست و درجه تکامل و نوع نظام حکومتی و ایدئولوژیکی دارای حقوق یکسان هستند. همین که این اصل بدیهی را در اسناد سازمان ملل متحد توانسته اند با مبارزه پیگیر برخلاف نظر نژاد پرستان و فاشیستها بگنجانند دال بر آن است که محافل و نیروهائی وجود دارند که این اصول بدیهی را برسمیت نمی شناسند و مترصدند که آنها را با تمام نیرو در جهت منافع آزمندانه خویش به زیر پا بگذارند. آنها آهنگ آن دارند که چرخ تاریخ را بدوران “خوشِ“ گذشته برگردانند.
وقتی از این اصل تساوی دول و ملل در جامعه جهانی سخن می رانیم نوع حکومت سیاسی و یا درک ایدئولوژیک آنها را منظور نظر قرار نمی دهیم. یک رژیم بنیادگرای اسلامی همانقدر از حقوق ملل برخوردار است که یک رژیم کمونیستی و یا یک رژیم جمهوری لیبرالی بورژوائی. پذیرش حقوق ملل و احترام به آن، بی قید و شرط است و با اما و اگر همراه نیست. به همین جهت این اصل خدشه ناپذیر یکی از سنگهای بنای ساختمان سازمان ملل و شرط وجودی آن است. اگر قرار باشد با قانون جنگل هر کس قویتر است حق را بر اساس قدرت خویش تفسیر کند با وضعیتی روبرو می شویم که منجر به تجاوز آلمان به یوگسلاوی، آمریکا به عراق و افغانستان و اسرائیل به فلسطین و لبنان شده است. این حیوانات درنده وقتی منافعشان ایجاب می کند بیاد اصل و ریشه استعماری خود افتاده و با همان منطق نزاع “تمدن“ و “توحش“ به میدان آمده تا نقض حقوق ملل را که یک بخش تفکیک ناپذیر حقوق بشر است به زیر پا بگذارند. در چنین جنگل وحوشی بیچاره آن خرگوشی که حاضر نباشد بر تساوی حق ملل به بهانه ماهیت بورژوائی، ایدئولوژیکی و یا هر بهانه ابلهانه دیگری تکیه کند و آنرا پرچم مبارزه ایدئولوژیک خویش سازد. چنین خرگوش خرفتی اولین قربانی گرگهای درنده استعمار و امپریالیسم در جنگل کنونی است. این حقیقت همه دانسته ای است که گوشت کمونیستها به دهان نهنگهای دریائی امپریالیستی بیشتر مزه می دهد تا گوشت حزب اللهی ها. وقتی به قتل عام میلیونها انسان مذهبی صحه بگذارید و همه را از خود منزجر کنید وقتی گوشت کمونیستها “لامذهب“ را کباب می کنند کسی نیست به حال “زارشان“ قطره اشکی بیفکند. ناگفته پیداست که سیاست بی توجهی به این اصل مهم همدستی با قدرتهای بزرگ استعماری و با نهنگها است.
امپریالیستها و صهیونیستها نیز به این اصل واردند. آنها تمایل دارند که استقلال ملل را لگدمال کنند و ممالک آنها را بویژه ممالکی که مملو از مواد خام است اشغال نمایند و ذخایر ارضی این ممالک را به مالکیت خویش در آورند. در عرصه ایدئولوژیک اندیشمندان آنها به خلع سلاح روحی ملتها متوسل می شوند و نوکران خویش را می فرستند تا این چنین تبلیغ کنند که گویا حمایت از استقلال ملی و یا میهن پرستی کمونیستی یک امر ارتجاعی است و “چپ“ ها باید با میهنپرستی کمونیستی مبارزه کند. این نقش کثیف را در ایران “حزب کمونیست کارگری ایران“ بعهده گرفته است. آنها به شما القاء می کنند که هر ایرانی وطنپرست فاشیست است و کمونیستها حق ندارند وطنپرست باشند. کمونیستها باید “انترناسیونالیست“ باشند و مفهوم آن بزعم آنها این است که باید شبانه دروازه های دژ ایران را بر روی هجوم افسارگسیخته امپریالیستها گشود و دست آنها را در چپاول میهنمان ایران باز گذارد. آنها این خیانت را “انترناسیونالیسم“ جلوه می دهند و جاسوس پروری می کنند. آنها خود را با نادانی به نقل قولی از “بیانیه حزب کمونیست“ که با مغزهای کوچکشان هرگز آنرا نفهمیده اند، آویزان می کنند تا اتهام “خیانت طبقاتی“ به کمونیستها را رنگ و جلا دهند. این سیاست ضد ایرانی و کسموپلیتیسم(جهان وطنی) همان میکروبی است که امپریالیستها و صهیونیستها در جهان برای مقاصد استعماری خویش توزیع کرده اند و مبلغین آنها اکنون این نظریات را تبلیغ می کنند. نفی حق ملل در تعیین سرنوشت خویش، نفی مقوله استقلال ملی و مبارزه ملی و تساوی حقوق ملل، به بهانه اعتقادات ایدئولوژیک، نفی امپریالیسم و استعمار، نفی صهیونیسم همه و همه برگرفته از این سیاست راهبردی و جهانشمول امپریالیستها و صهیونیستها در جهان است. پذیرش این تئوریهای ارتجاعی کار را به آنجا می رساند که ماهیت مبارزه مردم بر ضد استعمار و امپریالیسم را تحریف کنیم. مرزهای میان جنگهای عادلانه و غیر عادلانه را بزدائیم و تئوری ارتجاعی غیر طبقاتی “سناریوی سفید و سیاه“ را علم کرده و تضادهای جهان کنونی را در دعوای “اسلام سیاسی“ با “مدرنیسم“ و “تروریسم“ و “میلیتاریسم“ خلاصه کنیم. “اسلام سیاسی“ را با الهام از صهیونیستها و کیسه پول آنها سرمنشاء همه مصیبتهای جهان جا بزنیم. مسلمان ستیزی را بجای یهودی ستیزی بگذاریم و فتوای کشتن مسلمانان را بدهیم و توهین به آنها را ثواب اعلام کنیم و یک جنگ صلیبی جرج بوش خواسته ی ضد اسلامی و نه ضد مذهبی، آنهم تحت نام “کمونیسم کارگری“ راه بیاندازیم. روشن است که اعتلاء جنبش کمونیستی ایران از نابودی تمام و کمال “حزب کمونیست کارگری ایران“ و نظریات ارتجاعی آن می گذرد. ادامه دارد