بازهم رشوه دادن و رشوه خواری که کاری همیشگی و مقدس از وظایف پارلمانتاریستها در کشورهای اروپایی و همچنین پارلمان اروپا می باشد ، سرمایه داری بدون دزدی و رشوه خواری  کارش به پیش نمی رود.- شیردل – جمعه 30 مارس 2007

در کشورهای  سرمایه داری – امپریالیستی بزرگ و کوچک ، 100 ها  سازمان، اتحادیه و گروه  کار چاق کن و مناقصه گیر و پخش کن  به صورت علنی و مخفی  مشغول به کار می باشند. هر کدام از آنان کار نمایندگی یک یا چند شرکت بزرگ را بر عهده میگیرد تا بتواند با نفوذ افراد خود که در پارلمان مرکزی و ولایتی و هیئت دولت منافع شرکتهای غول را تضمین کند. هر جا که دولتی است ، آنها اولین تشکیلاتی هستند ، در ساختمان پارلمان ، در ساختمان نخست وزیری و در اطاق های بازرگانی جمع هستند . این دلالان برنامه های  اقتصادی ، عمرانی، کشاورزی، تندرستی ، آموزش و پرورش، ایجاد فرودگاه ها، راه های اتوبان، کشیدن ریل های راه آهن، ساختن بنادر و سدها  به صورت مستقیم در کمیسیون های مختلف طراحی می کنند. این باند ها در کار آمارسازی و تقلب درآن مهارت چندانی دارند. آن طرحی را که مردم یک شهر و یا یک منطقه بدان نیازی ندارند ، برحسب منافع شرکتهای غول به دولت و به کمون و شهرداری ها اجبار می کنند.

برای مثال: برای هواپیماهای غول آسای جمبوجت که بوسیله شرکت بزرگ بوئین ساخته شده و نیاز شرکت هواپیمایی  حمل مسافرین در راه هوایی می باشد ، باید باند پرواز فرودگاه را در شهر فرانکفورت در آلمان گسترش داد و بسیاری از مناطق سبز و انبوهی از درختان را که ریه تنفسی شهر چند میلیونی را تشکیل میدهند ، از بین برده و از ریشه در آورد و به جای آن هزاران تن بتون ریخته و بستری برای پرواز هواپیماهای غول پیکر که محیط زیست را به خاطر تولید گاز گلخانه ویران و زندگی شهروندان شهر فرانکفورت با انواع بیماریها  تنفسی مانند آسم و دیگر بیماریهای علاج ناپذیر مانند سرطان  به خطر می اندازند ، اماده نمود.

 این مثال زنده یکی از هزاران جنایاتی است که در سیستم سرمایه داری توسط شرکتهای انحصاری غول که توان اجرای ساختن هواپیما ، ساختن فرودگاه ، اتوبان  و حتی در پروژه های ساختمانی برای برپایی آسمان خراش ها شرکت دارند. آنان شیرو نهنگ های بزرگ  می باشند که برای دریافت  طعمه  دهان های خود را باز نموده اند ، تا توسط لابی ها خود مناقصه را  به خود انحصار داده و دریافت کنند. بودجه های عظیمی که از غارت مالیات ها از مردم  به صورت اجباری دریافت می کند به جیب آن شرکتها ریخته می شود. به مردم حق اعتراض نمی دهند . ابتدا با هزار حیله سازمانهای اعتراضی تدبیر شده مردم را ، توسط پلیس، ارازل و اوباشان مزدور برهم زده  و حتی رهبران حرکت های  اعتراضی و تدبیری را به صورت مرموزی به قتل می رسانند. کشورهای صنعتی اروپایی بعد از آمریکا و ژاپن مقام سوم را در جهان به دست آورده اند.

چند روز پیش رژیم امپریالیستی آلمان که در صدر العظمی  " آنجلا مرکل " است ، پنجاه سالگی "  اتحاد " کشورهای اروپا را که در هنگامی که اتحادیه اروپا سخترین دوران بحرانی خود را طی می کند بزرگ می دارد. - (*)خانم مرکل که تاریخچه بالا رفتن او از پلکان کسب مقام سیاسی بسیار مرموزانه و رشد سیاسی  او که در جمهوری دموکراتیک آلمان شروع شد ، بعد از ریختن دیوار برلین سر از محلهای تاریک و پنهان سیاسی در آورد و در میان رهبران اتحادیه سرمایه داران آلمان و با مشاورت نمایندگان صهیونیست دست به دست شد و عاقبت پرورش سیاسی یافت.یک نویسنده فرانسوی اسرار مگوی خانم مرکل را فاش می کند و اگر مافرصتی بدست آوردیم آن مقاله را از زبان فرانسوی به صورت  دقیق به فارسی ، انگلیسی و آلمانی ترجمه خواهیم نمود.
بزرگ نمودن اتحادیه اروپا  یکی از وظایف مهم مرکل در هنگامی است که او ریاست دوره ای کشورهای عضو اتحادیه اروپا را در دست دارد.

اما در هنگامی فریبکارانه از اتحادیه ای صحبت می کند که در طول 15 سال عمر آن مردم 26 کشور عضو هر روز فقیر و بینواتر می شوند. بیکاری وسیع که حاصل از تکان دادن سرمایه داران و ریختن  نیروی کار از کارخانه های تعطیل شده ، دستمزد کارگران با حقوق گرسنگی، نبودن حداقل سطح دستمزد ، از بین بردن حق بیکاری  و اجبار برای کار نمودن از طرف سازمانهای وزارت کار با ساعتی یک یورو ، بینوایی 250 میلیون اروپایی در غرب و جنوب آن . بینوایی بیش از 4 میلیون فرانسوی که بعلت سرسام آور بودن اجاره خانه ، می باید در پارک و خیابانها بر روی نیم کتها شب را به صبح رسانند. بیکاری رو  فزاینده  ، در ایتالیا، فرانسه ، آلمان ، اسپانیا، یونان، کشورهای اسکاندیناوی  سناریوی وحشتناک سیستم بحران زده سرمایه داری در پناه اتحادیه اروپا می باشد.

در اتحادیه اروپا که مرکز یا بهتر بگوئیم که پارلمان آن در شهر بروکسل در کشور بلژیک قرار دارد، نمایندگان احزاب سیاسی از کشورهای اروپایی کار آن پارلمان را در دست دارند. بخش بزرگی از  اعضای پارلمانی نمایند گان لابی از 26 کشور می باشند  و کار آنان تعیین برنامه های مختلف  اقتصادی  برای کشورهای عضو اتحادیه و پارلمان مرکز تنش و نزاع ها ، میان شرکتهای غول انحصاری از 10 کشور صنعتی می باشد. برای دریافت مناقصه ها جنجالی بزرگی هر ساله در  پارلمان راه می اندازند . جالب آنجاست که زبان پارلمانی آن پارلمانتاریست ها را مردم عادی نمی فهمند ، ولی بعضی موقع ها ، پرده  اسرار به کناری میرود و زبان عامیانه و روشن همدیگر را به دزدی و رشوه خواری متهم می کنند. 

از روز سه شنبه اخباری در محیط پارلمان اروپا پخش گشت و سپس به صورت خلاصه و سانسوردر روزنامه شامگاهی در بروکسل بلژیک  که به  نام  " le soir " است به چاپ می رسد . آن روزنامه  می نویسد: 345000 یورو باج برای مناقصه پرداخت " بناچار برای کشف رشوه دادن کمیسیونی جداگانه  تشکیل می شود و دست به کار میشود و باعجله بسیار با همکاری دادستان به خاطر رسوایی اجباری که علت آنرا برایتان در مقاله خواهم گفت به دنبال قضیه میروند و پس از تحقیق متوجه می شوند که دو کارمند که در دایره تصمیم گیریها برای مناقصه ها مشغول به کار بودند آلودگی رشوه سرتاسر وجود آنرا فرا گرفته است. و سپس در حلقه های گمشده  ، ابتدا  دو عضو پارلمان اروپا از کشور ایتالیا "پته  هایشان روی آب افتاده "  (ضرب المثل شیرین در زبان فارسی ) از آنها  نام  آورده می شود و سپس روزنامه " Corriere della Sera   " در ایتالیا چنین می نویسد " یک شرکت ساختمانی فنلاندی مبلغ 345.000 یورو رشوه باید به پردازد تا مناقصه در ساختن ساختمان اتحادیه اروپا در هندوستان بدست آورد.    

علت کشف رسوایی تلاش توسط  مامورین مترسک  " کمیسیون علیه رشوه خواری و تقلب در کنترل اسناد گزارشات مالی " نبوده است. افراد آن کمیسیون ، شباهت به مامورین کمرک کشور ایران ، ترکیه  لهستان ، اکرائین و رومانی  دارند  که کامیون حامل کالاهای قاچاق در کمرگ " گم " میشود.

کمیسیون علیه رشوه خواری در بروکسل    همانند کارمندان گمرک های  کشورهای نام برده شده انجام وظیفه می کند.  و با نابودی اسناد و مدارک  رشوه ده و رشوه گیر به " کار نابودی فساد و رشوه دهی به صورت قاطعانه  بر خورد  می کند !"

حال شرکت فنلاندی تن به رشوه دهی نداده است و صدای  افتضاح آن در پارلمان اروپا در بروکسل با پیچ پیچ کردن نمایندگاه شروع میشود و رئیس مجلس بارها تمنا می کند که جای گفتگوی علنی این مسائل در حریم  مقدس پارلمان اروپا که حامی منافع سرمایه داران بزرگ که آنان در ریاست بانک ، بیمه  و شرکت های غول انحصاری صنعتی  از کشورهای اروپایی نشسته اند ، نیست . ما دارای کمیسیونی به نام OLAF  می باشیم  و کار او رسیدگی به این کار ها است و علاوه برآن کوشش ما پر از این حرفها است.