مملکت  نخوان گوا، دختر تاجیکی بدون سرپرست بود. استالین  در سال 1935 در مدرسه او   دهقانان کالشوز از تاجیکستان و ترکمنستان  را  بازدید کرد. در عکس قاب شده در بالا عکس مملکت نخوان گوا را در کنار استالین مهربان می بینیم. استالین مردی ساده و بی آلایش و خلقهای اتحاد جماهیر شوروی او را دوست داشتند. و این محبوبیت ثمرة تلاش شبانه روزی او برای بهتر شدن زندگی مردم فقیر در دورترین نقاط کشور شوراها بود و انسانی  بود بی آلایش و چیزی نداشت از مالکیت و ثروت . تنها چند دست لباس . این جمله از کلام سریدار او در داچای می شنویم: او حتی تا نیمه های شب در تعطیلات تابستانی کار میکرد. وسیله خواب او یک تخت سفری و یک پتو بود که بر روی خود می کشید. او میخی بروی یکی از  تارونک های چوبی که بار سقف را نگهدار بود و تخت او در کنار آن قرار داشت، کوبیده و لباس  ساده سربازی خود را به آن آویزان می کرد. او در ادامه میگوید : 67 سال از آنروزها گذشته است و لی خاطره استالین زنده است. اینجا به یکی از موزهای استالین تبدیل شده است و هرساله هزاران نفر از اینجا دیدن  می کنند و من از ساعتهایی که در خدمت رفیق استالین بودم افتخار می کنم. هزاران خاطرات خوبی را از بازدید کنندگان شنیده ام.