کوتاه باد حمله بر حقوق کارگران

 

اکنون استرالیا در روزهای گرم تا بستان بسر می برد. دیروز 30 نوامبر که بزرگترین تظاهرات کارگری بعد از 30 ژوئن سال 2005 که سایت ایرانی ما در باره آن گزارش مفصلی داد،در 300 نقطه در آن کشور برگزار شد.264.000 نفر در این تظاهرات سرتاسری شرکت کردند. بر طبق گزارش رفقای سایت ایرانی ما از ملبورن تنها 60.000 نفر راه پیمایی و در تجمع وسیع کارگری شرکت نمودند. در شهر سیدنی 40.000 نفر، در ادلیت 30.000 نفر و در پرایس بان 20.000 نفر .
این تظاهرات از طرف اتحادیه کارگری  ACTU فراخوانده و متشکل گردیده شده بود. دولت جان هاوارد که او را جرج بوش کوچک نامیده اند ، کوشش نموده است تحت نام " تفاهم و ارتباط میان صنعت با  دولت مشاور برای برنامه رفاه "  حقوق کارگران و زحمتکشان را که در عرصه مبارزه بعد از 100 سال پیش تا کنون بدست آورده بودند از میان برداشته و تمام سیاست بانک جهانی را برای پائین بردن سطح حقوق و درآمدها که حاصل از کار می باشد ، همچنین برداشتن قانون 8 ساعت کار و قانون عدم اخراج کارگران، از بین بردن قانون حداقل دست مزد، جلوگیری از استخدام کارگران و زحمتکشان با پروژه کار" موقت " و قرار دادی، از بین بردن   بیمه درمانی و بازنشستگی برای کارگران و غیره  به اجراء درآورند و متاسفانه  در این کار،  دولت هاوارد " موفق " بوده است!! تظاهرات فراخوانده شده که دیروز برگزار شد ادامه اعتراضات وسیع کارگران استرالیا به دولت هاوارد است و نشان از در صحنه بودن کارگران برای دفاع از حقوق خود است.

 

" شران بارو" رهبر اتحادیه ACTU  در سخنان خود گفت: " تلاش بیشتر کردیم و اجازه نخواهیم داد که مزد و شرایط کار که 100 سال برای آن مبارزه شده ، به یکبار از میان برداشته شود و مامتحدا باید تلاش کنیم آنچه بدست آورده ایم و از ما دزدیده اند، به صاحبان کار و رنج باز گردانیم. "

جرج کابت منشی اتحادیه دولت جان هاوارد را مورد حمله قرار داد و گفت : " قانون کار ارتجاعی را بی ارزش نمایید، قانونی که تبعیض طبقاتی و محرومیت را برای طبقه کارگر آورده است. این قانون شرایطی را ایجاد کرده است که در ایالات متحده آمریکا حاکم است .
او و همراه " بارو " رهبر اتحادیه در کار گفتمان در کنار رژیم جان هاورد قرار دارند. سخنان رفرمیستی آنان،  نمونه صحبتهای رهبران دیگر اتحادیه های کارگری در آمریکا و اروپا ، یعنی در کشورهای امپریالیستی می باشد. آنها در کنار کارفرما و دولت سرمایه دای به دنبال آب باریک و مبارزه دفاعی از حقوق کارگران هستند و عاقبت تدابیر تدافعی آنان در اثر هجوم وحشیانه جهان سرمایه بر علیه جهان کار به یکبار بی عمل خواهند ماند و باز هم در کنار کارفرما و دولت سرمایه قرار گرفته ، تنها به دعوت صلح آمیز ، همراه با برگزاری کنسرت موزیک و پارتی خواست به حق کارگران را به فراموشی سپرده و تجمع اعترارضی آنان را به جشن و حتی رقص تبدیل می شود.

احزاب رفرمیستی بورژوازی توسط اتحادیه های کارگری که در زیر نفوذ و رهبران اتحادیه عضو آن می باشند ، تجربه و عمر طولانی دارند. خیانت سوسیال دموکراسی بیش از 100 سال می باشد.  کارل کائوسکی و برنت اشتاین پدران عقیدتی خیانت به منافع کارگران  و به جنبش کارگری می باشند.

یک راه وجود دارد و آن اتحاد کارگران و مبارزه مستقل و مشترک بر علیه دولتهای کشورهای امپریالیستی و دولتهای کشورهای سرمایه داری ، افشای پیگیر  احزاب بورژوازی حاکم؛ چه سوسیال دموکراسی ، سوسیال مسیحی، حزب کارگر، حزب لیبرال، حزب سبزها و آخرین مدل خیانتی حزب دموکرات سوسیالیست و اتحادیه های زرد و رفرمیستی کارگری را سازمان دهند. تنها فشار عظیم توده ای کارگران با اعتصابات سرتاسری و حمایت شده مردم می توان کمر سرمایه داری راشکست و قدرت سیاسی را کارگران توسط حزب انقلابی کمونیستی که رهبر آن راهرو مشی لنین ، عزم  پولادین استالین و آشتی ناپذیر پرولتاریا است ، پیروزی را بدست آورد و دولت سوسیالیستی قدرت سیاسی را بدست آورده و حکومت کارگران و دهقانان را بر پا سازد.

هرجایی که مرز هست در درون آن باید حزب طبقه کارگر و اتحادیه مستقل و انقلابی در دورن آن فعالیت کنند. اولین مبارزه پرولتاریا شکستن و پاره نمودن زنجیر بردگی و استثمار در کشور خود می باشد و همبستگی بین المللی کارگری ، جبهه وسیع حمایتی است ، بر علیه توطئه جهان سرمایه برای خفه نمودن و نابودی انقلابات کارگری ، ملی و اجتماعی است.

100.000 نفر کارگر و زحمتگش در 30 ژوئیه 2005 در قلب ملبورن بر علیه تصمیم از بین بردن قوانین کارگری توسط جان هاوارد تجمع نمودند